Nie mogę pozwolić sobie na zwolnienie lekarskie, bo wtedy dostałabym osiemdziesiąt procent pensji, a leki też kosztują. Gdy w grudniu miałam gorączkę trzydzieści dziewięć stopni, wzięłam po prostu dwa dni urlopu na żądanie i leczyłam się aspiryną. Jakoś mi wszystko przeszło, choć do dziś czuję chrobotanie w płucu. Niezbyt to mądre, wiem, ale niestety dbanie o zdrowie musze odłożyć najlepsze czasy.

Pora na dobranoc

Chyba czas zbierać się do spania. W zasadzie to znakomicie się dziś wyspałam, ale zaczęłam ziewać i w ogóle chętnie bym się położyła. Włączę sobie telewizor i pooglądam jakieś filmy dokumentalne. Może będzie coś o duchach, a może coś z archiwów policyjnych. Jedno i drugie to tematy niezbyt lekkie jak na dobranoc, ale cóż poradzę, że takie dokumenty lubię. Tylko potem nie powinnam się dziwić, że mam jakieś podejrzane sny. A jeśli jestem już w temacie snów to mam też lekką nadzieję, że przyśni mi się On. W jakiś taki sympatyczny sposób. Śnił mi się już wiele razy, bardzo ciekawym był sen o tym, jak kochaliśmy się na cmentarzu, na którym leży mój Tata.

I podczas tego wspaniałego aktu poczęliśmy dziecko. Póki co jeszcze nie potrafię zinterpretować tego snu. Zarówno on jak i ja jesteśmy na etapie diagnozowania przyczyn braku dzieci, jednak każde robi to we własnym zakresie. Mam nadzieję, że to dobry znak. Odkąd mam Tatę na cmentarzu polubiłam to miejsce, bo mogę Go tam odwiedzić, więc ta sceneria mnie nie przeraża.

Jednakże gdy powstanie układ wściekła kobieta-talerz – wtedy wszystko staje się możliwe. Kobieta staje się mechanizmem napędzającym opisywany w niniejszym fragmencie przedmiot, dzięki któremu przedmiot ten najzwyczajniej we Wszechświecie zaczyna lecieć. Odległość, na którą poleci zależy od wartości prędkości początkowej nadanej talerzowi, która wprost proporcjonalnie zależy od stopnia wściekłości kobiety.

Jestem przekonana, że wielu Ziemian widziało latające talerze w obrębie własnego gospodarstwa domowego, nie informując o tym świata, a pozostawiając we własnym Archiwum XXX.

Międzygalaktyczny Mors powrócił z dalekich zakamarków Wieloświata. Okazało się, że był tu i tam, tam i tu i nawet jeszcze dalej. Przeszedł transformację, która wzmocniła jego zewnętrzną powłokę uodparniając go na niekorzystne i toksyczne wpływy środowiska. Dostał nową misję do spełnienia i oddaje się jej bez reszty. “Reszty nie trzeba” – taki ma gest po prostu. Jednakże moim skromnym zdaniem środek Morsa pozostał nietknięty.

Mechanizmy działają jak działały i prędzej usłyszy ich terkot wydobywający się spod powłoki, którą przywdział. Można powiedzieć, że awansował społecznie pośród kosmicznych bytów. Ziemianie w takich sytuacjach często zadzierają nosa i mam nadzieję, iż Mors z tego powodu zadzierać swych wystających części nie będzie.

Bo jak za wysoko je zadrze, może przeoczyć drobne, acz niezwykle interesujące istnienia. Zmysły należy mieć zawsze wyostrzone, by chwytać najlepsze kąski, które na nas czekają w kosmicznej jadalni. I w tej sekundzie świetlnej poczułam głód, więc idę sobie zrobić jakąś kanapkę.

Obecnie pogodę przewiduje się z całkiem dobry skutkiem (około 60% skuteczności). Dzieje się to poprzez analizę danych zbieranych przez stacje meteorologiczne na całym świecie. Tylko taki obraz sytuacji daje nam możliwość przepowiedzenia przyszłości.